en tot slot: Vamos de Tapeo!

Na Parijs is het niet ver meer naar Noordwijk. Maar aangezien we daar nog niet hoeven te zijn, beslissen we oostwaarts te gaan, Duitsland in: "Vamos de Bratwurst!" Een paar daagjes de benauwende warmte in van het Rijngebied. Het gebied van de Asbach Uralt. Weer wat anders dan de Spaanse sherry van een paar weken terug, maar net zulk bocht! Hoewel, als "Rudesheimer kaffee" schijnt het dan nog net te hachelen te zijn. 

Daarbij, Rudesheim (am Rhein) is ook de plaats waar als het goed is de moeder van Jel haar stop maakt , samen met Sjaak, om daar hun vakantie af te sluiten. En laat ze nu de 1e juni ook nog haar 61ste levensjaar in gaan. En 60 word je maar één keer, dus proberen we haar aldaar te verrassen.

Om een lang verhaal kort te maken, dat verrassen slaagt voor 100%, we zingen haar een lang zal ze leven toe onderaan het hotelbalkon waar ze net aan het inchekken zijn, we zien ze nl. stomtoevallig net het dorp inrijden en we volgen ze tot aan het hotel.

 

Wij sluiten onze "Vamos"-tour af halverwege Rudesheim en Noordwijk met een bezoekje aan Maastricht."Vamos de vlaai", zullen we maar zeggen. Dan wordt het toch echt, na 19 maanden zonder een nachtje Goudenregenstraat, huiswaarts.....

Ons adres: Goudenregenstraat 16 2201 NL Noordwijk, we kunnen het nog eigenlijk niet geloven....

 

 

Na een overnachting boven Biarritz en een overnachting nabij Tours, vlak naast een mooi kasteeltje, doorgereden naar Parijs om daar lekker door de stad te struinen. Af en toe ziet het er donker uit boven onze hoofden, maar we houden het droog. Dat was wel even anders onderweg hiernaartoe. Maar in een auto zit je droog, lekker muziekje aan en we moeten toch nog kilometers maken...

Inmiddels alweer een volgend plaatsje aangedaan, onderweg flinke hagelstenen op ons dak, maar nu weer lekker van 't zonnetje genieten. Maar 's nachts wil de hemel bijna op ons caravannetje vallen en vragen we ons af of we niet in een woonboot zitten....

 

Madrid zien zonder het San Bernabeú bezocht te hebben, als rechtgeaarde voetballiefhebber,  is natuurlijk geen optie, dus pakken we de metro naar het noorden van de stad om daar de Madrileense voetbalkathedraal aan te doen. We begrijpen al snel hoe die absurde salarissen terugverdiend moeten worden; voor minder dan 15 euro p.p. mogen we niet eens naar binnen (terwijl je voor datzelfde geld toch 3 musea mag betreden, waar je toch echt meer waar voor je geld krijgt). De gewonnen bekers in het museum zijn talloos en de kleedkamers zeker mooier dan die van het Argentijnse Boca Juniors (maar dat is ’t al snel), maar het gaat ons natuurlijk om de arena zelf. De groene mat en de hoge, steile tribunes, waar nu nog de kampioensfeestsnippers weggeblazen worden door het personeel (we zien er geen bekende spelers tussen...) maken er toch weer een geslaagd uitje van.

Madrid is voor ons geen Barcelona, maar op het gebied van musea doet de Spaanse hoofdstad niet voor  de Catalaanse hoofdstad onder. Op zaterdag, onze eerste echte grijze en regenachtige Spaanse dag, lopen we dan ook te sloffen door het Museo del Prado, en daar is genoeg moois te zien.

    Bosch

 

 Picasso

De afgelopen 8 weken hebben we ondertussen middels de vele kathedralen, paleizen en musea de nodige pracht en praal gezien en het een en ander van de rijke Spaanse geschiedenis meegekregen. Na Madrid zou in ons plan oorspronkelijk nog de Spaanse noordkust volgen, maar aangezien het weer daar nog steeds niet wil vlotten én we daar een andere sleurhutvakantie aan willen wijden, verleggen we ons reisplan naar Frankrijk. We rijden de komende dagen Frankrijk in. “Vamos de baguetjes?”

Na Cordoba door het gebied dat ons bekend is door Cervantes' Don Quichot, de man van La Mancha. Even gestopt bij de windmolens, die de Don voor een gevaarlijk leger hield en mee op de vuist wilde.

Daarna een bezoek aan MiddeleeuwseToledo. De indrukwekkende kathedraal bezocht, met o.a. werken van El Greco, we wandelen door de gezellige nauwe straatjes, die overigens worden versierd voor de Sacramentsdag (Corpus Christi) van a.s. donderdag.

 Misschien dat we er nog een bezoekje gaan brengen.

De volgende dag door naar Madrid. We wandelen op en rond de Plaza Mayor, dus door het oude Madrid. Het zonnetje schijnt, af en toe een donkere wolk, maar 't is lekker wandel- en terrasjesweer. Dat schijnt de komende dagen minder te worden, naar het weekend toe, dus wordt het waarschijnlijk museumweekend! Nou schijnen ze hier in Madrid wel een aantal te hebben...

 

De rit langs de kust van Cadiz tot Tarifa, de meest zuidelijke plaats van Spanje, met zicht op Afrika en Gibraltar is af en toe een zware dobber voor onze coche, we klimmen af en toe flink. Het dalen gaat onze wagen beter af, hoewel we er wel voor moeten zorgen dat de gang er weer niet teveel in komt te zitten. In Spanje mag een caravan, net zoals in Nederland overigens, maximaal 80 km per uur en dat is met 7% dalen  af en toe gewoon stilstaan. Maar het verhaal gaat ook dat de guardia civil graag zijn werk goed doet, dus houden we ons maar zoveel mogelijk aan de voorgeschreven snelheid.

 

Na Tarifa, waar het overigens flink waait, niet vreemd dat de wereldkampioenschappen windsurfen hier gehouden worden, is het over met de mooie kustlijn. Eén en al lelijk  hoogbouw, donkergrijze zandstranden, nee, dat gaat ’t niet worden (zeggen we trendy, of is ’t alweer zóóó 2007 ?)

Pas bij Nerja begint het er weer een beetje op te lijken. 

We verblijven een aantal dagen iets ten oosten van Malaga, waar het nog goed toeven is, maar vooral hangen we daar rond om de regengebieden in het Spaanse binnenland te laten passeren en, elluk nadeel hep ze foordeel, om eens een stuk op te schieten in ons leesboek.

Natuurlijk maken we nog wel een tochtje door het achterland van Malaga en daar blijken de bergen flink volgebouwd; op elke heuveltop staat wel een vakantie-achtige bungalow. In het plaatje Competa lijkt het wel een Engelse enclave...

 

Vanaf Malaga naar Cordoba is de eerste rit “naar het noorden”. Eenmaal in de stad is het genieten geblazen. Cordoba, met zijn Joodse wijk en zijn Mesquita (deze moskee wordt gezien als ’s werelds grootste in de islamitische wereld), aan de rivier de Guadalquivir, was ruim duizend jaar geleden één van de grootste steden in de westerse wereld. Auto’s hebben in de binnenstad geen toegang, de zon schijnt (boven verwachting) heerlijk, de Noordwijkse Tuindagen zijn hier in volle gang, alleen spreken we hier over de Patiodagen, een week lang zijn veel patio’s vrij toegankelijk.

En dat gelardeerd met een tapaatje hier en daar, en een cerveza om de dorst te lessen…..

 

 

De dag na het bezoek aan het Alhambra beginnen we met een rit van 20 minuten steil omhoog, zo de sneeuw tegemoet. Het is toch een gekke gewaarwording als het beneden aan de voet zo’n 25 graden telt en je boven, zo’n  15 graden lager, de snowboarders en de skiërs de witte pistes op ziet zoeken.

De rit door de Alpujarras is er een voor de geoefende autocoureur. Nee, niks geen virtuele autorace-computerspelletjes, dit is het echte werk. Geen 50 m. rechttoe-rechtaan, haarspeldbochten volgen elkaar zonder onderbreking op. We stoppen in meerdere witte “gaten”, maar onze lunchpauze plannen we in het hoogste dorp van Spanje: Trevélez, in de schaduw van de Mulhacén (met z’n 3482 m ook gelijk de hoogste berg van Spanje). Het dorp is beroemd door (en hangt vol met) zijn gerookte ham: de overheerlijke Jamón serrano. En dat willen we weten, dus doet U ons maar een bord!

 

De rit van Granada naar Sevilla lijkt één en al olijf, olijf en nog eens olijf. Steeds dieper Andalusië in wordt het ook warmer en warmer. De thermometer loopt op naar boven de 30 graden, zelfs in de auto, er moet iets mis zijn met de airco.

In Sevilla zelf, de dag erop, is het zelfs ruim 35 graden, iets teveel van het goede, zeker als je een stad wilt bezoeken. Aan de andere kant, de belangrijkste bezienswaardigheden bevinden zich hoofdzakelijk tussen enorm dikke muren, zodat de hitte ons het grootste deel van de dag bespaard blijft.

Naast het bezoek aan de kathedraal met zijn Moorse klokkentoren, La Giralda, en het bezoek aan de wijk Santa Cruz, gaat onze bewondering voornamelijk uit naar het Real Alcázar: de koninklijke mudéjar-paleizen. Naast prachtige koepels en patio’s ook kolossale wandtapijten en 16^e eeuwse azulejos ( keramische tegels). En…. om dan “last but not least” nog oog in oog te komen staan met een schilderij waarop afgebeeld De Madonna Van De Gunstige Winden, ja, dan kan de dag toch helemaal niet meer stuk.

 

(In Jaipur staat een paleis dat aan winden refereert, we mochten daar al getuige van zijn. De Madonna in Sevilla echter doet wat naamgeving betreft er toch wel een flink (p...)schepje bovenop dit Indiase Paleis Der Winden. Ze laat hier India een flink poepje ruiken. En wij weten uit eigen ervaring, die Indiërs kunnen er wat van….)

 

Na het snikhete Sevilla volgt een rit naar de zuidwestkust van Spanje. We slaan ons kamp op in El Puerto de Santa Maria, vlakbij Cadiz. In de buurt ligt ook Jerez de la Frontera. We vallen met ons neus in de sherry: deze week is het juist groot feest: in Jerez de la Frontera  begint de 27^ste april de Feria del Caballo, de paardenjaarmarkt. In het dorp staat een  gigantische kermis, met daarnaast een enorm terrein met lanen waar kunstig in elkaar gezette barretjes en tenten staan waar duizenden mensen op af  komen. Midden door het terrein lopen rijkversierde en - verlichte “boulevards” waar rijtuigjes en parmantige ruiters van (Andalusische) paarden in mooie klederdracht rijden.

De feesten duren een week, tot diep in de nacht en hier borrelt de ziel van Andalusië naar boven: alles is flamenco wat we zien en horen. De meeste bailaora (danseressen) gaan deze dagen gekleed in de traditionele gestippelde jurken en klappen, dansen en “stampvoeten” met hun hooggehakte schoenen en dat geeft deze doorgaans zo nuchtere Hollanders toch  te denken. Carnaval is aan ons niet besteed en Leids Ontzet is zeker niet onaardig, maar hier lusten wij wel pap van… Overigens niet van het hier onontbeerlijke natje, hier komt immers de sherry vandaan! Ook dit proberen we (weer eens), maar we blijven erbij: wat een bocht!

 

 

Na een poosje stilgestaan te hebben (én om effies lekker bij te komen van de eerste 2000 km én omdat de weersvoorspellingen in het zuiden tot nu toe minder waren dan die in de buurt van Valencia), werd het toch wel weer eens tijd om iets te zien. Via Murcia (één nachtje) rijden we tot aan Granada, waar we het welbekende Moorse Alhambra willen bezoeken. Onderweg doen we de grotwoningen van Guadix aan, een bijzonder fenomeen zo aan de voet van de volop met sneeuw bedekte Sierra Nevada. Tussen de fraaie rotsformaties lopen we over het gras langs witgeplijsterde wanden en schoorsteenpijpen en ondertussen kijk je zo via de pijp bij de mensen naar binnen.

Het Alhambra schijnt een moeilijk te nemen vesting; dat was het vroeger al, maar nu meer omdat je moeilijk aan entreebewijzen zou kunnen komen. Via internet lukt  i.i.g. niet, dan zouden we pas over 2 weken terecht kunnen, maar er worden iedere dag wel een paar honderd losse tickets aan het loket verkocht. De loketten gaan 8 uur open, we zijn er om half 8 en er staat toch zeker al een rij van 300 tot 400 man....

Een klein bord achter een pilaar geeft echter ook aan dat er in een aanpalend gebouwtje een aantal ticketautomaten staan, waar je alleen terecht kunt met een creditcard. Hier staan slechts een man of 10. Er staat daar ook een bord met "Guided visits", en dat brengt kennelijk de meeste mensen op het verkeerde been, want het gros (hoezo een mens geen kuddedier) laat deze kans onbenut. Om 5 over 8 zijn wij in het bezit van 2 kaartjes.

Het verhaal gaat dat Napoleon ooit geprobeerd heeft dit paleis op te blazen, het zou toch echt zonde geweest zijn. Na het bezichtigen lunchen we nog gezellig met Janneke en Vincent, een Rotterdams stel dat ook zo handig was om 's morgens vroeg in de goede rij te gaan staan en ja, zoiets schept een band! 

Het Moors/Afrikaans uitziende oude gedeelte van Granada, de Albaicín, is ook zeker een bezoekje waard; het Loods 5 gehalte is echter wel vrij groot. Op iedere hoek van de straat is heel Marokko te koop, lijkt het wel. Maar zoiets verveelt niet snel, we zijn inmiddels, na India, wel wat gewend.

Morgen een rit naar de sneeuw, en we plannen een rit langs de dorpjes in Las Alpujarras.

Op deze zonnige, warme Oliviaanse zaterdag, Erwin Kroll zat er toch maar flink naast met zijn voorspellingen voor Spanje (ja, een schotel is niet alleen handig als wok, maar wordt ook op de Astra-satelliet gericht), mijmeren we wat over wat er morgen te gebeuren staat.

 

Je voorspelt het hele seizoen de voetbaluitslagen, zoals we dat al een poosje doen, staat het hele seizoen aan kop en op het laatste moment komt Jel terug van behoorlijke achterstand met als gevolg dat we op dit moment, met nog één competitieronde te gaan, precies gelijk staan: 190-190 ! Drie jaar geleden met deze toto gestart, het eerste seizoen was voor Jel, de twee seizoenen erop voor mij, de inzet is een stevige bourgondische avond (die, wat de winnaar betreft, liefst zo vroeg mogelijk op de dag begint) en aangezien we beiden op dit moment een flink gat in onze begroting hebben, is de spanning dit keer te snijden! Ik twijfel nog een klein beetje over wat ik belangrijker vind, de titel voor Ajax of de titel van de toto, alhoewel een stand van 2-2 voor het nieuwe seizoen weer leuker is qua spanning dan een stand van 3-1. Maar vergeet niet, je bent als man natuurlijk niet te benijden wanneer je door je vriendin een jaar lang bij iedere discussie over wie voetbalt er beter, of was het buitenspel of niet, wordt herinnerd aan de 2-2 terwijl je eigenlijk gewoon lekker op de bank een wedstrijdje wilt kijken.

Laat Ajax dan maar de play-offs winnen!

Naast de zware mentale arbeid, je begrijpt, het geeft soms nogal wat hoofdbrekens de juiste keuze te maken uit het uitgebreide assortiment tapas (ziefoto), zorgen  we er natuurlijk voor dat ook enige tijd wordt ingeruimd voor het proeven van de Spaanse cultuur: we bezoeken dit keer de sinaasappelstad Valencia.

We rijden de 70 km van Oliva naar Valencia langs de kust, met de fiets achterin de auto, en doorkruisen het gebied van de Albufera, een zoetwatermeer omgeven door rijstvelden. Eenderde van de Spaanse rijstoogst wordt hier geproduceerd en grote aantallen (zilver)reigers zijn hier te zien. Aangezien we de stad vanuit het zuiden naderen, zien we al snel de futuristische vormgeving van de Ciutat de les Arts i de les Ciencies, grotendeels ontworpen door de lokale architect Santiago Calatrava. We zoeken een plaatsje voor onze auto bij een Carrefour (zo'n mega-supermarkt), stappen op de pedalen en fietsen door deze "Stad van Kunst en Wetenschap".

Na het moderne werk fietsen we door de drooggelegde en tot park omgetoverde rivierbedding van de stad, en het brengt ons op die manier rechtstreeks naar het oude gedeelte van de stad. We rijden onder de oude poort van de stad door (Torres de Serranos) en bezoeken een aantal bezienswaardigheden als de kathedraal op de Plaza de la Reina, het vroegere beursgebouw (La Lonja), de Mercado Central en het Estacion del Norte, het treinstation. De laatste twee zijn weer fraaie voorbeelden van art nouveau.

Op de dag dat de spreekwoordelijke strop om Ronald Koeman's hoofd gaat, zijn ploeg speelt vanavond de finale van de Spaanse beker en Koeman kan op deze manier nog iets van het slechte seizoen goedmaken, bezoeken we het Mestalla, het stadion van de naranga's. Morgen is hij er misschien geen trainer meer, vandaag is de stadionconcierge nog zo vriendelijk om deze twee fietsende Hollanders het stadion te laten zien. Maar voor we naar het stadion fietsen, genieten we eerst nog een originele Valenciaanse paëlla, dus geen vis, maar voorzien van kip en konijn.

Het was weer een mooie dag...

 

Boven Valencia ligt de monding van de rivier de Ebre (Ebro). We gaan daar nog even langs bij onze Spaanse amigo Manu, hij woont in San Carles de la Rapita. Thuis bij Manu worden we verwelkomd met -uiteraard- overheerlijke tapas, gaan langs zijn stamkroeg, op een halve minuut van zijn huis vandaan (dat kan niet goed voor je zijn), maar we weten inmiddels, Spanjaarden leven als het even kan buitenshuis, iets wat we trouwens in alle landen die we het laatste anderhalf jaar hebben aangedaan, zo de gewoonte is.

In de "wetlands" zijn nog kale rijstvelden te zien evenals een groep flamingo's, minder roze, zeg maar wit, van kleur door het gebrek aan caroteen in hun voedsel (geen gamba's!). Onze gids stopt ook bij een stel wilde eenden, maar we laten hem weten dat we aan deze eenden in Nederland geen gebrek hebben. Overigens wel aan andere soorten vogels die links en rechts langs ons vliegen, maar waarvan de namen ons ontschoten zijn (nou ja, klein leugentje, de namen zijn ons, natuurbarbaren, gewoon onbekend).

De caravan konden we laten staan bij de haven, er staan er wel meer, dus we gaan 's avonds nog lekker "vamos de tapeo". Als we 's nachts rond half 2 terug bij de caravan komen, blijken we toch de enigen te zijn, de andere caravans en campers zijn rond half negen al door de politie weggestuurd, blijkens een briefje van andere kampeerders aan onze deur. Maar wij waren er niet, we konden dus ook moeilijk weggestuurd worden. We gaan lekker slapen (rijden was trouwens geen optie meer geweest, hik!)

De volgende morgen, een behoorlijke kater. Gelukkig niet vanwege een parkeerbon op de autoruit, maar oorzaak: drank!. 

De caravan weer aan de auto gekoppeld en op weg naar Valencia.

 

Al snel is duidelijk dat Valencia niet voor niets de sinaasappelstad wordt genoemd. Er zijn olijfbomen te zien, maar het merendeel is  sinaasappelboomgaard.

We besluiten naar een camping te rijden onder Valencia, Oliva, en om daarvandaan met de trein een dagje Valencia te doen. Maar eerst genieten we in Oliva nog even van het lekkere weer.

We schrijven woensdag 9 april. Vanmorgenvroeg zowaar voor het eerst iets geregend. We laten ons niet kisten en trekken onze loopschoenen aan voor een partijtje joggen over Sitges’ boulevard. Vanmiddag nog maar een keer naar Barcelona om nog wat rond te wandelen door het oude gedeelte van de stad, de Barri Gotic en Eixample. We krijgen er nog geen genoeg van.

De afgelopen dagen onder een lekker zonnetje en bij een fijne temperatuur boven de 20 graden de stad rondgedoold. Twee dagen ook de fiets mee de trein in, de fiets brengt je toch een stuk vlotter de stad door. Uiteraard naar Antoni Gaudí’s Sagrada Família en Parc Güell, maar ook Casa Vicenc, Casa Mila (La Pedrera) en Casa Batlló. Allemaal prachtige voorbeelden van het Modernisme, een variant op de Art Nouveau.

We bestijgen zowel de Montjuïc (met o.a. het Olympisch stadion) als de Tibidabo; vanaf deze laatste berg is het uitzicht over de stad zeer fraai. We bezoeken de musea van Picasso, Miro en van de Catalaanse kunst in het Palau National en natuurlijk het museum van plaatselijke F.C.

De zondagavond staat ook in het teken van voetbal. Samen met Manu, die 2 dagen als een gids voor ons fungeert, zien we Barcelona ploeteren en eindigen in een bloedeloze 0-0 tegen het altijd lastige Getafe. De wedstrijd valt precies tussen 2 Champions-League wedstrijden in en dat is te merken. Schalke ’04 heeft prioriteit nr. 1 en dient (vanavond) uitgeschakeld te worden.

Die zondagmiddag bezoeken we ook nog het 60 km verderop gelegen Monestir de Montserrat, het klooster van Montserrat. Een baken voor de Catalaanse cultuur, m.n. tijdens de dictatuur van Franco. Hoog boven in de basiliek is het kleine houten beeld van De Zwarte Madonna, alias Moreneta, De Donkere, te bewonderen.

We eten overheerlijke tapas in Baskische barretjes in de Barri Gotic, we eten het traditionele Catalaanse gerecht bestaande uit gegrilde bloedworst en witte bonen, Butifarra amb mongetes.

Morgen verder, Barcelona wil maar niet vervelen, maar de volgende stad dient zich aan:

Valencia!

Na een 3 daagse reis door Frankrijk, met overnachtingen in de buurt van Langres en Orange, rijden we Spanje binnen. Geen pech, geen ongelukken en zelfs zonder linksrechtsof rechtdoor-stress vanwege de aanwezigheid van Tom en Tom in de auto (Robin, bedankt!)

Het Dali-museum in Figueres is zeer de moeite waard, persoonlijk nog het meest verrast door de prachtige sieraden die hij ook gemaakt heeft.

Denk je buiten het seizoen naar een museum te gaan, is het barstensvol scholieren. Beetje jammer, maar het blijft een leuk museum.

Morgen op weg naar Barcelona, waar we een paar dagen willen rondneuzen.

We zijn er klaar voor! Zondagochtend de 30ste maart bij het krieken van de dag (of zelfs al iets eerder) gaan we de eerste paar honderd kilometers rijden met de sleurhut achter ons aan.

Net een berichtje ontvangen van Spaanse amigo Manu (die we eerder al in India en in Chili hebben ontmoet), hij heeft al 3 kaartjes voor a.s. zondag; Barcelona-Getafe staat dus op ons programma volgende week! Messi mag dan geblesseerd zijn, de shirts liggen al in de caravan.

Vamos!

 

Boca!

Je bent, als voetballiefhebber, in Buenos Aires, en dan mag een bezoek aan de club van Maradona natuurlijk niet ontbreken. In de havenbuurt van BA, Boca, staat het stadion, bijgenaamd La Bonbonera en het geel-blauw komt je al van verre tegemoet.

Voor de ingang van het stadion denken we in eerste instantie direct Diego himself te ontdekken, maar het blijkt een look-a-like, die in deze buurt op deze manier zijn inkomen bij elkaar sprokkelt. Het in het stadion gevestigde museumpje doet ons niet zoveel, de groene grasmat met de tribunes en de rondleiding door het stadion is wel een leuk tijdverdrijf. "Ouwe meuk", denken we bij onszelf, het stadion is nodig aan vervanging toe, zoals wel meer in Argentinië, maar sinds de crisis in 2002, waarbij de peso zo'n 70% in waarde daalde, is er uiteraard weinig mogelijk.

De enorme kleedkamer, het wedstrijdbord voor de bespreking,de ouderwetse massagetafel aan de kant, het hoekje waar Maradona altijd zat (met Mariabeeldjes achter zich), de luxe fauteuil in de skybox voor Maradona nu, ja, het is allemaal leuk om te zien; in de catacomben bevinden zich ook 2 kleine aftandse betumen trapveldjes, inclusief pupillengoaltje, of wat daarvoor nog door moet gaan, de plek waar de ploegen hun warming up houden! Dat gebeurt in Argentinië niet op het veld. De kleedkamer van de tegenpartij bevindt zich overigens direct onder de tribune waar de fanatieke aanhang van Boca Juniors zich verschanst, zodat als het een beetje meezit het de tegenstander al vóór de wedstrijd dun door de broek loopt...

 Het geel-blauw van Boca is overigens afkomstig van de Zweedse vlag.... Er moesten clubkleuren bedacht, het oorspronkelijk bedachte zwart-wit werd na één wedstrijd na oprichting al vervangen, ze verloren die wedstrijd namelijk... Afgesproken werd de kleuren te kiezen van het eerste schip wat de haven binnenvoer en dat bleek een Zweeds schip. Ach, je hebt er niks aan, maar ik vond het toch wel leuk om het op te schrijven...

En geel-blauw, mmwah, er blijft toch maar één club en één speler... toch, Danny?

Na het stadionbezoek nog even de wijk in, met hun geschilderde huizen, maar ook er weer snel eruit, want ten eerste was het hier wel héél erg toeristisch, en ten tweede staat de wijk nou niet bepaald bekend als veilig. Daarna nog een laatste kopje koffie in San Telmo en de tassen ingepakt voor de terugvlucht.

Het was weer een mooie tijd, nu even een paar weken lekker bijkomen van de vermoeienissen (ja, reizen is soms net werken) en dan gaan we alweer denken aan de caravan: "Vamos de Tapeo" staat voor de deur!

 

Een uurtje overvaren van het leuke Portugees getinte Colonia de Sacramento in Uruguay naar Buenos Aires in Argentinië, dat was onze laatste reis voor we de terugreis zullen aanvaarden. Natuurlijk nog een paar dagen de stad verder verkennen, met een bezoek aan de wijken San Telmo (bekend van de tango en de zondagse rommelmarkt, we hadden lekker weer en het zag er inderdaad erg gezellig uit en de tangoklanken klonken uit alle straten), Recoleta (met o.a. een bezoek aan een vermaarde begraafplaats á la Père L´Achèse in Parijs, waar o.m. Evita Peron begraven ligt) en de wijk Boca, waar we natuurlijk een bezoek aan het Boca Juniors-stadion willen brengen. Helaas speelt dit weekeinde Boca uit, maar gelukkig zijn er meer clubs in de stad. We bezoeken een wedstrijd tussen River Plate en een dreumes uit de Argentijnse competitie, San Martin.

Het stadion is oud en vervallen, vergeven van de rood-witte spandoeken van de thuisploeg, half gevuld met naar schatting 20 duizend mensen, maar de herrie die uit de Zuid-Amerikaanse kelen komt is enorm. Een klein groen vak, van San Martin, doet z´n best, maar wordt al gauw overstemd door River Plate aanhangers.

River Plate heeft voor ons 2 bekenden, ex- Ajaxied Mauro Rosales en Daniel Ortega, een ouwe bekende van Flappie van der Sar (Flappie ging theatraal neer na een kopstoot van Ortega tijdens het WK in 1998 (Frankrijk), misschien meer bekend door de magnifieke goal van Dennis Bergkamp, maar nu dwaal ik teveel af...

Maar je zult ´t altijd zien, beiden beginnen op de bank. Trainers!!! (alleen laatstgenoemde zou in de tweede helft nog invallen)

De rust gaat in met een 2-1 stand voor River Plate en wat in de rust begint met wat motregen, eindigt 10 minuten voor tijd in een gestaakte wedstrijd vanwege een volledig onbespeelbaar veld. Driekwart van het publiek is inmiddels helemaal doorweekt (dat was overigens al snel, wij zaten gelukkig overdekt!), de bal rolde al een kwartier niet meer, het toch al harde spel ontaardde in een levensgevaarlijke glijpartij en toen vond de scheids het welletjes. Over levensgevaarlijk gesproken, na de 3-1 werd het een kwartier voor tijd nog spannend door een schitterende goal van de degradatiekandidaat, wat mij (Timo) ertoe bracht om enthouasiast te applaudiseren. Snel daarop volgde een elleboog van Jel, Hé joh, wat doe je nou?!... Eh... o ja... Later nog maar even overdreven geoehhhd en -ahhhhd bij kansen van de thuisploeg, anders hadden we nog even Apeldoorn moeten bellen...

Met dus nog 10 minuten te spelen hield de scheidsrechter het voor gezien en dat betekende voor ons richting bus. Het bleef echter hozen en in de stad was dat inmiddels ook het geval; banden van auto´s waren inmiddels niet meer te zien, water kwam vaker uit het riool dan dat het erin verdween, en we stonden helemaal versteld toen we na een uur door de doorweekte stad gereden te hebben, in de Avenido de Mayo aan te komen, de straat waar ons hotel zich bevond: hier was nog geen spat gevallen!

De weersvoorspellingen blijven regenachtig, zo buenos is de lucht hier dus niet altijd (nog niet eens over de smog gesproken); we hebben onze vlucht iets vervroegd, aangezien we de laatste 2 weken iets sneller doorreisden dan oorspronkelijk ons plan was i.v.m. het ontbrekende strandweer in Brazilië en Uruguay. Morgen dus nog het bezoek aan het stadion van Maradona´s club Boca Juniors en dan vliegen we woensdag via Madrid weer naar Amsterdam.

We hopen dat het donderdag niet te glad wordt, we lazen net dat er in Nederland sneeuw op komst is. Heeeeerlijk!

Na de prachtige watervallen van Iguazu vliegen we in anderhalf uur naar Curitiba (Brazilië), om eerst maar eens een flinke afstand richting Braziliaanse kust te overbruggen; daarna nog 5 uur met de bus naar Florianopolis. Het is een klein eiland met veel stranden... Heerlijk om lekker bij te komen van de afgelopen 6 weken reizen. Maar...één ding, je moet dan natuurlijk wel lekker weer hebben... en hoewel droog en een graad of 25, het is er flink bewolkt en dan is het voor ons verwende Thailandgangers geen strandweer. Wel weer voor een lekkere wandeling, maar daarna, na eerst nog een dagje in de stad te hebben rondgedoold, toch weer verder bussen. Irritant trouwens, die bussen in Brazilië, je koopt geen kaartje bij de chauffeur, nee, 2 meter verder zit een kaartjesverkoper, zoals in de Amsterdamse trams, maar dan staat er ook nog een vervelend draaipoortje (zie foto), waar je met je rugzak natuurlijk met geen mogelijkheid doorheen komt. Gelukkig zijn de meeste Brazilianen wel zeer vriendelijk en gewoon opvallend behulpzaam.

Zuidwaarts via Porto Alegre (de thuishaven van de v.v. Gremio) en het gehucht Pelotas (wat zouden we hier ongelukkig zijn als onze wieg hier gestaan had) naar de Uruguayaanse grens. Over de grens in Chuy blijkt pinnen helaas niet mogelijk, dus nog even geen Uruguayaanse pesos, dan maar wachten tot in het eerstvolgende kustplaatsje, 2 uur verder, Punta Diablo. Daar aangekomen, het plaatsje oogt heel relaxed, willen we overnachten, maar het is er wel zo relaxed dat er geen bank in het dorpje te vinden is. En dan kun je niet veel. Van de 20 euro´s aan Braziliaans geld die we nog hadden (inmiddels omgewisseld voor Uru-pesos) kunnen we niet én slapen én eten én een buskaartje kopen. Dus, er zit niets anders op, maar weer 2 en een half uur verder bussen, naar weer de volgende kustplaats, La Paloma, waar wel geld te krijgen is, volgens de dame aan het busloket. Zo gaat ´t wel héél rap, terwijl we er eigenlijk een week voor uitgetrokken hebben...

Hoe zuidelijker we gaan, hoe minder bosrijk de omgeving wordt. Wel groen, we denken ons in Drenthe, of Groningen... Niet vreemd dat Uruguayaanse voetballers  Da Silva en Suarez makkelijk in Groningen konden aarden!

La Paloma ziet er gezellig uit als we er ´s avonds rond 9 aankomen, we zijn inmiddels toch alweer ruim 11 uur op pad. Even langs de pinautomaat en dan lekker een hapje eten. Maar je begrijpt ´t al, no dinero! De pinautomaat accepteert geen Visa-card. Ja, voor Visacard moet je ín de bank zijn en die is pas morgen om 10 uur weer open... Gelukkig zijn er nog wel restaurants die onze Visakaart accepteren...

Na 2 dagen La Paloma (overigens weer een plaats waarvan we het idee hebben dat het er 30 jaar geleden misschien heel leuk zal hebben uitgezien, maar nu toch wat vervallen) gaan we naar Punta del Este, de badplaats voor rijk Buenos Aires. Hoge torenflats doemen voor ons op. De ouwe brikken op de weg maken plaats voor blitse bolides, de relaxte Uruguayaan maakt plaats voor de Argentijnse trendy tachtiger....Gebruind en geplooid, en getooid in Nike-outfit wandelend over de boulevard. Het is hier kijken en bekeken worden, het lijkt Zandvoort wel!

 

We hebben de laatste anderhalf jaar behoorlijk wat afgereisd, maar nu voor het eerst zit het weer tegen. Het weer was hier prachtig, vorige week dan en dat zal het blijkens de weersverwachting volgende week ook weer zijn, maar net nu wij er zijn....

Jammer, want een badplaats zonder zon is als een Argentijn zonder thermoskannetje onder zijn arm voor z´n maté, of als Ajax zonder relletje, of als barbeque zonder vlees !

Over vlees gesproken, we zullen blij zijn als we weer in Argentinië zitten, want het eten in Brazilië en Uruguay kent weinig hoogtepunten; ook hierin zal Zuid-Amerika het niet van Azië winnen, de Argentijnse lomo (biefstuk) dus als verrukkelijke uitzondering.

Morgen gaan we weer 2 uurtjes verder, naar de hoofdstad, Montevideo.

 

 

 

 

In het noord-oosten van Argentinie, tegen de grens van Brazilie, liggen de watervallen van Iguazu. Volgens de kenners zouden dit, na de Victoria watervallen in Afrika, de mooiste ter wereld zijn (met de Niagara op een mooie 3e plek).

De watervallen zijn zowel van Argentijnse als van de Braziliaanse kant te bewonderen. De Braziliaanse kant laat het beste beeld van de gehele breedte van de watervallen zien, de Argentijnse kant biedt het meest spectaculaire uitzicht (en geluid).

Vanuit Buenos Aires vliegen we in anderhalf uur naar Iguazu. Er gebeurt weinig in het dorp, na een lekkere steak willen we s avonds rond 11 uur ons hostel opzoeken, maar dan zien we veel mensen op de been in Braziliaans ogende carnavalskleding (dus weing kleren aan, zeg maar). We volgen de stoet en niet veel later komen we in een waar carnaval terecht. Heel februari wordt nog eens per week nagecarnavald met optocht en veel tromgeroffel. Mooi om mee te maken.

 

De volgende dagen bezoeken we beide kanten van de watervallen, en in een temperatuur van 37 graden is het goed toeven in de buurt van zoveel water, zeker vlak boven de ´Diablo´, waar het lijkt alsof we midden in een regenbui staan. Wat ongelooflijk veel water stort daar keihard naar beneden!

Het zijn 2 fraaie dagen, in deze hitte wel vermoeiend (het is ook niet snel goed...), dus zien we uit naar de komende dagen. We vliegen verder richting oostkust van Zuid-Brazilie, naar Florianopolis en omgeving. Daar willen we een paar dagen nagenieten onder de parasol, voor we langs de kust zuidwaarts trekken, via Uruguay terug naar Buenos Aires. Want ja, de 9e maart nadert...